| Seoska naselja |
 |
Na 8 km istočno od Svilajnca nalazi se Bobovo. Prostire se na obema stranama Bobovskog potoka sa površinom od 27,83 km2. Prema predanju, Bobovo je nekada bilo u Selištu bliže Resavi, a otuda se preselilo u skrovitije mesto, gde su ga šumovita brda štitila od turskih nasilja. Prema jednoj legendi selo je dobilo naziv po bobu, a prema drugoj po bobijima, humkama, kojih je nekada tu bilo. Početkom XX veka selo je imalo 300 kuća i 17 porodica: Jankucići-Jovanovići-Paunovići, Turkulovići. Ćosići, Vidulovići, Novakovići, Graševići, Gicići, Đurđevići, Maričići, Prlići, Miloševići-Stojići, Mladenovići, Dobromirovići, Živulovići, Markovići-Benjinarovići, Pantelići-Stevanovići-Srećkovići i Bulakovići. Prema poslednjem popisu selo ima 2.218 stanovnika i 455 domaćinstava. Seoska slava su Sveti Duhovi (Trojica). Telefoni: Na 14 km južno od Svilajnca smešteno je Bresje na površini od 9,65 km2. Ne zna se tačno kada je osnovano, ali je sigurno da je davnašnje i da nije premešteno s prvobitnog mesta. Pretpostavlja se da je ime dobilo po drvetu brestu kojeg je bilo dosta u ovom kraju. Delilo se na Colicku, Šćepovsku i Donju Malu. Po haračkom spisu iz 1819. godine, Bresje je imalo 18 kuća i 44 poreske glave, a početkom XX veka 85 kuća i 7 porodica: Šćepovci, Bojovići, Vukovići, Pavlovci, Glišići, Colići i Jevremovići. Danas Bresje ima 330 stanovnika i 69 domaćinstava. Seoska slava je Sveti Toma, u narodu poznatiji mali Uskrs. Meštani sela Bresja slave još i Markovdan (8. maj), u narodu poznat kao zaštitnik polja i Čuminu zavetinu (29. septembar) radi zaštite domaćih životinja. Telefoni: Mesna kancelarija: 341-091 (utorak i četvrtak) Dvadeset i dva kilometara južno od Svilajnca, u klisuri reke Trstene, nalazi se Vojska. Naselje je više pomoravsko nego resavsko. Njegov atar zauzima površinu od 20,58 km2. Selo je starog porekla, jer je, prema pisanim izvorima, postojalo još pre Kosovskog boja. Prvobitno je bilo bliže Moravi, ali se zbog čestih poplava i neprijateljskih nasrtaja sklonilo u klisuru. Selo je naraslo i doseljavanjem sela Lučice, koje je kraj Morave bilo prnjavor manastira Tomić. Prema predanju, selo se ranije zvalo Šatorije, po šatorima vojske despota Stefana Lazarevića, koja je tu odsedala i vežbala motreći na Turke. Novim imenom, Vojska je zadržala uspomenu na vojske koje su često tu boravile i prolazile. Prema haračkom spisu iz 1819. godine, selo je imalo 69 kuća i 185 poreskih glava, a početkom XX veka 260 kuća i 7 porodica: Gvozdići-Lazići, Todorovići, Nedeljkovići-Vasići, Đorđevići, Korunovići, Golubovići i Lučičani. Sedamdesetih godina XVIII veka u Vojski se rodio Stevan Sinđelić, resavski vojvoda i proslavljeni junak Prvog srpskog ustanka. Najranije godine svog detinjstva proveo je baš u ovom selu. Posle očeve smrti, sa majkom Sinđelijom otišao je u Grabovac u kome je živeo do smrti. Stevan Sinđelić potekao je iz familije Grozdići-Lazići. Prema popisu iz 2002. godine Vojska ima 1.256 stanovnika i 304 domaćinstava. Krsna slava sela je Sretenje gospodnje. Telefoni: Mesna kancelarija: 339-023 Na zaravni ispod Vrlanskog Huma, 12 km jugoistočno od Svilajnca, nalazi se Vrlane, a sa površinom od 4,32 km2, ono je najmanje selo u opštini. Prema legendi, staro selo je bilo u Velikim Ćelijama, gde se godinama nailazilo na stari novac i krhotine posuđa. Narod zna i za predanje o velikom kamenu na Vrlanskom Humu koji je bacio, „vrljio“ Kraljević Marko, te otuda i ime selu. Zabeleženo je i verovanje da su tu nekada bili bunar i podrumi kneza Lazara. Sa 16 kuća početkom XIX veka, selo je naraslo na 55 kuća početkom XX veka, u kojima je bilo 9 porodica: Petrovići, Stojanovići (tri roda), Silovanovići, Bogosavljevići, Đurđevići, Ošljanci i Đorđevići. Danas u Vrlanu živi 372 stanovnika u 57 domaćinstava. Slava sela je Bogorodičin Pokrov. Telefoni: Mesna zajednica: 333-269 Na sedmom kilometru jugoistočno od Svilajnca, na obema stranama Gložanske reke, prostire se Gložane s površinom od 28,73 km2. Ovo selo je starijeg postanja. Stao naselje je bilo u gornjem selištu, iznad današnjeg sela, te se otuda „zbog čume“ preselilo niže. Po zapovesti kneza Miloša, zbog moravskih poplava, negde oko 1815. godine, iz donjeg selište se preselilo u naselje Tuševo. Pridružilo im se i selo Zlatenac 1825. godine, iz istog razloga i po želji i zapovesti. Gloženje je pratilo taj zajednički život, pa otuda, prema predanju, i ime sela. Naselje koje je 1819. godine imalo 50 kuća, početkom XX veka naraslo je na selo sa 368 kuća i 15 porodica: Zlatenci-Lukići, Čađići, Tomića, Bukvaši, Čilići, Dobrići, Veljići, Erčići-Kukljaši, Magdalenići, Nikoličići, Rašići, Šogorani-Grujići, Ristići, Tuševljani-Kožljanci i Stankovići. Od drugih sela Gložane se izdvaja većim brojem crkvenih hramova i manastira koji su činili okosnicu „Resavske Svete Gore“. Prema poslednjem popisu, u Gložanu živi 1.325 stanovnika u 328 domaćinstava. Slava Gložana je mladi Sveti Nikola koji se slavi 22. maja. To je ujedno slava seoske crkve. Telefoni: Mesna kancelarija: 337-191 Na sedmom kilometru puta Svilajnac-Despotovac, desno, na zaravni koju su u prošlosti presecali Humski i Razvalinski potok, nalazi se Grabovac. Površina njegovog atara je 28,73 km2. Selo je starijeg postanja. Nekada je bilo bliže Resavi, ali se sklonilo sa „carske džade“, gde je bilo neprijatelju na udaru. Ime je dobilo po grabovoj šumi koja je u ovom području bila gusta. U prošlosti selo se delilo na Brđansku, Micku, Lukicku i Gornju Malu, a zabeleženo je da je pre jednog veka u ovom selu bilo 270 kuća i 12 porodica: Nešići, Barudžići, Tedinčići, Milivojčevići, Srejinčići, Mićići, Lukići, Sinđelići, Jankovići-Vojskići, Đorđevići, Peričići i Stokići. O prošlosti Grabovca svedoče ostaci turskog amama, a doskora i Petlova vodenica, koja je u vreme Prvog ustanka pretvorena u barutanu iz koje su se snabdevali ustanici. U centru sela je kuća Stevana Sinđelića sa okućnicom u kojoj su sobrašnica, zvonik i kapela. Ceo kompleks je zaštićen i proglašen spomenikom kulture od velikog značaja. Grabovac ima 1.481 stanovnika i 307 domaćinstava. Seoska slava je Vaznesenje gospodnje – Spasovdan. Telefoni: Mesna kancelarija: 333-016 Dublje je udaljeno 2 km od Svilajnca i obuhvata područje od 15,91 km2. Nalazi se na zaravni koju su presecali Prezdelski potok i potok Trnavac koji silaze sa Huma. Smatra se da je ovo selo najmlađe u Resavi, jer je nastalo od doseljenika koji su krajem XVIII ili početkom XIX veka došli iz Velikog i Malog Izvora kod Zaječara. Prema dobro očuvanom predanju, da bi opstali i zaštitili se zalazili su sve dublje u šumu, krčili je i tu se nastanili. Tako je selo i dobilo ime – Dublje. U Prezdolskoj, Trnavskoj i Srednjoj Mali 1819. godine bilo je 73 kuće, a vek kasnije, oko 1920. godine, 314 kuća i 10 porodica: Ubenovci, Krljevci, Deliski, Najdanovci-Cunagovci, Pecaranski, Cakovci, Rukavičani, Peškovci, Jeremići i Živanovići. Prema poslednjem popisu u Dublju živi 1.532 stanovnika u 331 domaćinstvu. Seoska slava su Duhovi ili Trojice. Telefoni: Mesna kancelarija: 328-292 Dubnica se prostire s obe strane potoka Čeplinjaka koji sa Vrbičkim potokom čini reku Brljavu. Nalazi se na 15 km severoistočno od Svilajnca, na površini od 13,92 km2. Ne zna se pouzdano kada je selo nastalo, ali se, prema predanju, uoči Prvog srpskog ustanka premestilo iz Stare Dubnice na sadašnje područje, „gde je od vajkada rastao dub do duba“, te otuda ime selu – Dubnica. O staroj postojbini sela svedoči postojanje crkve ili manastira u Kaluđercu, sa čijih je ruševina uziman kamen za izgradnju današnje crkve. Selo se deli na Gornju i Donju Malu i Izvor koji je odvojen od sela. Godine 1819. selo je imalo 35 kuća i 85 poreskih glava, a početkom XX veka 160 kuća i 14 porodica: Nešići, Mutići, Strahinjići, Martinovići, Govedarovići, Nejići, Maksići, Jovanovići, Miljkovci-Gmitrovčići, Krajinci, Mikići, Popovići i Ždreljani. Crkva u Dubnici podignuta je 1869. godine, a njenu unutrašnjost krasi bogat ikonostas koji je ovde prenet iz svilajnačke crkve u kojoj je to bio prvi ikonostas. Prema poslednjem popisu Dubnica ima 850 stanovnika u 203 domaćinstva. Seoska slava je Petrovdan. Telefoni: Mesna kancelarija: 342-185 Istočno od Svilajnca nalazi se Đurinac, selo koje je od ovog grada udaljeno 18 km. Prostire se na stranama potoka Prelaza i Kamenjara i dalje niz duboki potok površinom 7,78 km2. Prema predanju, selo je nastalo posle Kosovskog boja. Prvi put je bilo u Selištu, te se otuda preselilo zbog vetra i najezde Turaka. Selo se deli na Donji, Srednji i Gornji kraj i Kamenjar. Dvadesetih godina XIX veka ovde je bilo 26 kuća, sto godina kasnije 97 kuća sa 11 porodica: Živkovići-Krstići-Milojkovići, Petkovići, Paunovići, Sekulići, Tasunovići, Bugarčići, Kadićani, Oknićevići, Marjanovići i Jevtići. Danas u selu ima 412 stanovnika i 88 domaćinstava. Telefoni: Mesna kancelarija: 344-400 (MK Roćevac i Kupinovac nadležni) Kupinovac je udaljen 13 km od Svilajnca. Površina njegovog atara je 8,62 km2. Ono se prostire s obe strane potoka Vrlaja. Prema predanju, selo je osnovano pre Kosovskog boja. Ime je dobilo po kupinama koje su divlje rasle na vrzovima kao đavolje, a posle blagoslova Svetog Save jeli su ih ljudi. U Đurićanskoj, Krstickoj, Lukickoj, Stanovickoj i Vrlajskoj Mali, pre gotovo pola veka, bilo je četrdesetak kuća, a pre skoro jednog veka 115 kuća sa pet porodica: Đurićanci, Krstići, Lukići, Stankovići i Vrlajci. Danas u selu Kupinovac živi 531 stanovnika u 102 domaćinstava. Selo slavi slavu Sveti Toma. Telefoni: Mesna kancelarija: 344-400 (utorak i petak) Najveće selo u opštini Svilajnac je Kušiljevo. Nalazi se na osmom kilometru severno od Svilajnca i zauzima površinu 34,88 km2. Selo je starog postanja, nastalo je pre Kosovskog boja kao Staro selo u gustoj šumi na desnoj obali Velike Morave. Stalna ugroženost primorala je ljude da se premeste na teritoriju gde se sada Kušiljevo nalazi. Ovo selo se prvobitno zvalo Glogovac, a ovaj drugi naziv, prema predanju, nastao je po košuljama skinutim sa meštana koje su izmasakrirali Turci na seoskom saboru na dan Svetog Ilije. Prema turskom tefteru iz 1467. godine Kušiljevo je kao „Kušeljevo“ pripadalo Braničevskom subašluku. Godine 1818. ono je bilo najveće selo u Knežini Moravskoj i Nahiji Požarevačkoj i imalo je 138 domova i 399 poreskih glava. U Srezu Moravskom Kušiljevo je od 1836. godine i imalo je 579 poreskih glava. Crkva potiče iz 1836. godine, a podignuta je velikim zalaganjem kneza Miloša. Popis iz 2002. godine pruža nam podatak da u Kušiljevu živi 3.056 stanovnika u 805 domaćinstava. Seoska slava je Sveti Ilija. Telefoni: Mesna kancelarija: 331-010 Lukovica je selo u resavskoj ravnici, na desnoj strani Resave, 2 km istočno od Svilajnca. zauzima površinu od 6,49 km2. Prema predanju selo je zasnovano u Starom Selu, ispod Golog ili Starog brda, te se odatle premestilo na današnje mesto koje ima povoljniji položaj i bogato je vodom. Postoji legenda po kojoj je knez Lazar u gornjem kraju sela za noć sa vojskom iskopao bunar i na njemu vojsku napojio. Godine 1819. u Lukovici je bilo 38 kuća sa 120 poreskih glava, a oko 1930. godine 120 kuća i 6 porodica: Krajinci, Medići, Andžići, Kuručevići, Erići i Stankovići. U Lukovici, prema poslednjem popisu, ima 1.029 stanovnika i 233 domaćinstava. Selo slavi Spasovdan kao svoju seosku slavu. Telefoni: Mesna kancelarija: 322-433 Najjužnije i najudaljenije selo od Svilajnca je Mačevac koje se nalazi na dvadeset i četvrtom kilometru od drumskog regionalnog puta. Njegov atar zauzima površinu od 6,99 km2. Prema predanju, selo je prvobitno bilo u Starom Mačevcu, odakle se pomerilo na današnje mesto. Neki kažu zbog jakih vetrova, drugi zbog turske najezde, a treći zbog kuge. Veruje se da je selo dobilo ime po kovnici mačeva koja se nekeda nalazila u ovom kraju. Oko 1930. godine selo je imalo 65 kuća i 5 porodica: Trajilovići-Trivunovići, Anđelkovići-Čučkovići, Pavlovići, Kazakovići i Adamovići. Prema poslednjem popisu u Mačevcu ima 372 stanovnika i 73 domaćinstava. Krsna slava je Sveti Ilija. Telefoni: Mesna zajednica: 339-194 Idući od Svilajnca na istok, na trinaestom kuilometru udaljenosti nalazi se Proštinac. Svojom površinom od 6,41 km2 selo se prostire na obe strane potoka Proštinca. Prema narodnom predanju, ime sela potiče od „prošja“ od kojeg su nekada građene kuće. A prve kuće, kojih je bilo sedam, bile su podignute u selištu, ispod današnjeg sela, na istom potoku, pa su se otuda premestile ovamo za vreme turske najezde. Oko 1930. godine Proštinac ima 80 kuća i 9 porodica: Đorđevići, Jonovići, Radulovići, Nikodijevići, Brankovići, Garaševići, Stojanovići, Bundžulovci i Damnjanovići. Prema najnovijem popisu u Proštincu živi 446 stanovnika u 86 domaćinstava. Kao svoju seosku slavu, selo slavi Đurđevdan. Telefoni: Mesna kancelarija: 345-228 Na stranama kose koja se spušta prema Velikoj Moravi, smestilo se selo Radošin, na šesnaestom kilometru južno od Svilajnca. Površina ove katastarske opštine je 9,36 km2. Prema jednom predanju selo je dobilo ime po Radi, sestri Jakova, Tome, Tute i Miljka, koji su podigli pet manastira u ovom kraju, te je ona, u potoku Kolovoz, podigla manastir Radošin. Prema drugom predanju, ovde se prvi doselio neki Radoš. U narodu živi priča da se selo nekada zvalo Klenje i da je bilo s one strane Velike Morave pa se odatle preselilo ovamo zbog čestih poplava. Pretpstavlja se da je staro Klenje spojeno sa današnjim Radošinom. Oko 1930. godine Radošin ima 115 kuća i 9 porodica: Markovčani, Zurčani, Đorđetići, Krstići, Bojinovići, Čivići, Pantelići, Popovići i Manojlovići. Danas u Radošinu ima 762 stanovnika i 151 domaćinstvo. Selo slavi slavu Veliku Gospojinu. Telefoni: Mesna kancelarija: 341-070 (ponedeljak, petak) Jugoistočno od Svilajnca, na devetnaestom kilometru udaljenosti, nalazi se Roanda. Svojom površinom od 12,4 km2, prostire se na obema stranama Roanačkog potoka ili Lućnika. Prema nekim kazivanjima, selo je dobilo ime tako što je u potoku nađeno malo dete koje je toliko „rovalo“ (plakalo, vikalo) da se gora tresla. Prema drugom predanju, tu su se nekada “rovali“ Kraljević Marko i Miloš Obilić. Tako je mesto dobilo naziv Rovanda, a kasnije sadašnji naziv Roanda. Smatra se da je u mestu Crkvištu, bliže Resavi, bilo staro selo sa velikom crkvom, ali se živalj odatle premestio i povukao dublje u Brdsku klisuru. Kroz selo je nekada prolazio „Put cara Trojana“ koji je išao od Zlatova za Medveđu i dalje. U prvoj polovini XX veka u selu je živelo dvanaest porodica u 170 kuća: Skokići, Vučkovići, Tešići, Ninkovići, Stepanovići, Kušljići-Bugarčići, Obradovići, Radovanovići, Stankići-Kosovci, Milovanovići, Kovačevići, Đorđevići. Prema najnovijem popisu u ovom selu živi 1.003 stanovnika u 184 domaćinstava. Selo ima dve slave, Mali Spasovdan i Mučenice. Prezentacija sela Roande (www.roanda.org)>>> Telefoni: Mesna kancelarija: 335-129 Selo Roćevac nalazi se istočno od Svilajnca, na dvanaestom kilometru udaljenosti i na stranama potoka Rupčaga koji silazi s brda Ornice. Seoski atar zauzima površinu od 8,39 km2. Veruje se da se selo zvalo ranije Rođevac po rođenoj braći koja su se u ovo mesto prva doselila. Prema predanju selo je nastalo od sela Kupinovca i nekada je bilo u starom Roćevcu pa je premešteno na mesto gde su bile kupinovačke bačije. Ovo predanje potvrđuje zajedničko groblje koje su imala ova dva sela i zajednička seoska slava. Selo se delilo na Gornju Malu, Gmitrovsku i Stolicku Malu. Stankovići, Gmitrovci, Stolići, Milići, Ilići, Stevanovići, Radivojevići i Đorđevići poznate su porodice u Roćevcu tridesetih godina XX veka kada je selo imalo 132 kuće. Prema najnovijem popisu u ovom selu živi 883 stanovnika u 111 domaćinstava. Seoske zavetine su Mladenci i Troice. Trećeg dana, na Troice u selu se organizuju litije. Telefoni: Mesna kancelarija: 344-522 (ponedeljak, sreda, četvrtak) U resavskoj ravnici, na desnoj obali Resave, prostire se selo Sedlare, s površinom od 9,64 km2. Ne zna se tačno kada je selo nastalo, ali se smatra da je to bilo posle Kosovskog boja. Nekada se nalazilo na stranama Starog brda, ali se kasnije spustilo bliže Resavi. Tu su ranije pronalaženi: stari novac, stara opeka i ostaci zemljanog posuđa. Prema jednom predanju, selo je dobilo naziv po nekom sedlaru koji je izrađivao sedla i među prvima se tu nastanio. Prema drugom tumačenju naziv Sedlare potiče od obližnjeg brda Sedlarca. U Gornjem i Donjem kraju, pre jednog veka živelo je 12 porodica u 177 kuća: Đorđevići, Ilići, Petrovići (dva roda), Čerkenovići, Nikolići, Lukići, Popčići, Leskići-Leskovčani, Bogosavljevići, Milojevići-Topalovići-Pućinci, Vučinci, Vojinovići, Ćosići, Đorđevići-Pucići, Bugarčići, Stolići, Milovanovići i Stojići. Sedlare, prema poslednjem popisu, ima 954 stanovnika i 207 domaćinstava. Selo slavi slavu Đurđevdan. Telefoni: Mesna kancelarija: 338-101 Subotica je selo na desnoj obali Resave. Smešteno je jugoistočno od Svilajnca od kojeg je udaljeno 13 km. Selo je starog postanja. Prema pisanim izvorima, Subotica je u XIV i XV veku bila glavno mesto u Resavi. U njoj je bio centralni trg za celu Resavu, a tu je prolazio i važan drum, pretpostavlja se Via Militaris. Na mestu zvanom Brankovac bila je velika crkva ili manastir koju je, prema predanju, podigao Vuk Branković, te je mesto po njemu i nazvano. Stanovništvo ovog sela odselilo se nekud niz Moravu, a iz Buljana u Erdelj, došli su preci današnjeg stanovništva, poreklom Rumuni i svom novom selu dali isti naziv. Staro selo Buljane je severnije od Subotice, a tragovi te stare naseobine postoje i danas. Početkom prošlog veka selo je imalo 210 kuća i 13 porodica. U Gornjem kraju živeli su: Tujkići, Kumrići, Srbulovići, Ivići, Đorđevići, Ždreljanci, Bogdanovići-Miloševići; u Donjem kraju: Pećići, Ilići-Tufegdžići, Rajkovići, Martinovići-Markovići, Jankovići-Stojići. Danas ima 1.241 potomaka ovih porodica u 238 domaćinstava. Selo slavi Presvetu. Telefoni: Mesna kancelarija: 8802-110 Deset kilometara jugoistočno od Svilajnca nalazi se selo Troponje, koje obuhvata površinu od 20,49 km2. Selo je novijeg postanja i delilo se na Srpsku i Vlašku Malu. Od Srba ovamo su se prvi doselili Trnjarci ili Trnjanci, a od Vlaha Vidulovci. Srbi su se doseljavali uz potok, dalje od druma, a Vlasi niz potok. Prema narodnom verovanju staro selo je bilo u Njegonjinu o čemu svedoče ostaci stare crkve koju je podigla carica Milica i u kojoj se venčao Stefan Visoki. Selo se zvalo Trponje ili Tropolje. Prema jednom kazivanju, Tropolje je tako nazvano jer se seoski atar sastoji iz tri polja. Prema drugom, Troponje je dobilo naziv po nekom tropu ili trulom lišću kojie bi u to vreme preplavilo istoimeni potok koji je proticao kroz selo. Godine 1830. selo je imalo 268 kuća i 17 porodica: Đorčićanci-Ćormakovci, Trnjarci, Marinkovčići, Vlajkovčići, Kačarevići, Miševići, Šjukići, Blagojevići, Zlatići-Prilepčani, Vidulovci, Rešjani, Megići, Đuranci, Bresjani, Kokošlci, Martinci i Kokoranci. Prema poslednjem popisu u ovom selu živi 1.332 stanovnika u 271 kuća. Selo slavi slavu Beli četvrtak. Telefoni: Mesna kancelarija: 8801-001 Na blagoj kosi koja se pruža od Huma, Ugnezdilo se selo Crkvenac. Udaljeno je od Svilajnca 4 km, a zauzima površinu od 16,04 km2. Kroz selo je proticao Glavički i Crkvenački potok. Predanje kaže da je ovde i pre Kosovskog boja bilo naselje nalik manastirskom prnjavoru, koji su posle ojačala još dva doseljena sela: Ramnište, koje se nalazilo u dolini prema Dublju i Moravište, koje se nalazilo blizu Morave, a premestilo se zbog poplava. U manastirskom potoku bile su razvaline stare crkve za koju se u narodu misli da je prvo bila manastir, zadužbina Đurađa Brankovića i da je po njoj, crkvi, selo dobilo ime. U Stenjarskoj ili Slovačkoj Mali početkom XX veka bila je 271 kuća u kojoj je živelo 25 porodica: Matići, Jelenići, Krstići, Skokići, Manojlovići, Stanići, Velikići, Simonovići-Vlajići, Postolovići, Adamovići, Protići-Nikolići, Stojići, Mainkovići, Sesaljčani, Katići, Vračarevići, Filipovići, Bogdanići, Milići, Jankovići, Turići, Koričani, Đurići, Jegići i Mlađinčani. Danas u Crkvencu živi 1.575 stanovnika u 379 domaćinstava. Selo slavi Presvetu Bogorodicu. Telefoni: Mesna kancelarija: 8810-099 Autor: Ružica Sibinović-Rajković |